Curaçao, Bon Pasku & Bon Aña

Het heeft toch wel zijn voordelen dat ik zo dichtbij de luchthaven woon. Met een rugzak en een half gevulde reistas overbrugde ik de afstand van 800 meter wandelend. Geen probleem met parkeren en mijn huurauto kon gewoon op het afgesloten terrein bij mijn appartement blijven staan. Doorgaans is het hier mooi zonnig weer, maar net tijdens die wandeling moest dat buitje vallen en kans om te schuilen was er niet. Maar goed het was maar een buitje en ik had nog wel tijd voldoende om de natte kleding in het zonnetje weer wat te laten drogen.
Het vliegtuig bracht mij in 20 minuten naar Curaçao en het was tijdens de vlucht niet eens de moeite om de gordel los te maken. Na de nodige formaliteiten trof ik Jeannette en Theo in de aankomsthal. Zij hadden voor bijna twee weken een huisje gehuurd en waren bereid gevonden om mij van de luchthaven op te halen en naar het Holiday Beach Resort & Casino te brengen. De accommodatie kende ik nog van een eerder verblijf op Curaçao als afsluiting van de groepsreis Suriname in 2014. Een complex dat op loopafstand van het centrum van Willemstad ligt.
De medewerkster bij de balie om in te checken vroeg me of ik op de 1e of de 2e verdieping wilde verblijven. Doe mij maar een kamer op de 1e antwoordde ik. Dus met de bagage naar de 1e verdieping, maar nergens een kamer met 124a te bekennen. Die bleek dus gewoon op de begane grond te zijn. Er is trouwens bij dit hotel iets met cijfers en getallen. Je ‘huurt’ één handdoek voor aan het strand en je krijgt er twee. De borg werd dan weer als één handdoek teruggegeven. Zo gek zijn ze dan ook weer niet.
Hierna zijn we naar het centrum van Willemstad vertrokken en daar de pontjesbrug gezien en over deze befaamde drijvende brug naar de overkant gewandeld en bij eetcafé Wilhelmina koffie en ander fris gedronken. Omdat het ook al wel etenstijd was geworden hebben we besloten om te gaan dineren op de boulevard met het zicht op de pontjesbrug. Voor het eerst sinds drie maanden eens niet alleen uit eten. Gezellig was het in ieder geval zeker.
De zeven dagen op Curaçao ben ik om de dag opgetrokken met Jeannette en Theo. Omdat zij een huurautootje hadden kon ik mooi meeliften om ook nog wat meer van het eiland te zien. De ophaaltijden werden ook steeds beter, van de eerste keer 07.45 uur, 10.00 uur naar 12.00 uur. Het Nationaal Park Christoffel in het westen hebben we bezocht. Deze keer heb ik de beklimming niet gedaan, drie jaar terug al gedaan en toen was het toch wel erg pittig. En gelukkig had ik toen die mooie uitzichten wel bewust meegemaakt, maar afzien was het toen. Deze keer dus twee routes met de auto. De route door het park viel wat tegen omdat er niet zo veel was te zien en je meest tussen de bomen door reed. Op enkele plaatsen was wel een uitzichtpunt en dat was dan wel weer de moeite waard. Als bijzonderheid kregen we nog wel een hert in beeld. En dan sta je zo ineens oog in oog met de vader en moeder van Thomas van de Castricumse Reddingbrigade. De route langs de kust was een stuk mooier. De grot met tekeningen van de Indianen heb ik niet gezien. Theo heeft de wespen, bijen en een toegangshek getrotseerd en deze oudheid nog even vereeuwigd.
De namen van de straten, de wijken en de strandjes is al fantastisch. Gezwommen bij Daaibooi en de weg heet dat simpel genoeg: ‘weg naar Daaibooi’ en daarna een heerlijke barbecue bij het huisje van Jeannette en Theo.
Ook het zuidelijke gedeelte is bezocht met mooie en verpauperde herenhuizen en arbeidershuisjes in allerlei pastelkleuren. Er waren op dat deel niet veel mooie zandstranden, maar uiteindelijk toch een mooi strand gevonden bij Mambo Beach Boulevard en dan in het bijzonder bij ‘Wet & Wild Beachclub’. Het was daar the place-to-be en erg druk. Tegen betaling van toegang en een bedje was het een mooie plek om te snorkelen en het was ons zo goed bevallen dat we er nog een keer naar zijn teruggekeerd. Kennelijk was het toen voor het aantal badgasten niet de moeite om de kaartjesverkoper in dienst te halen, want geen betaling tot de toegang en helemaal gratis en voor niks een middagje op een bedje aan het strand gelegen. Na een mooie zonsondergang nog even een afzakkertje gedronken bij de strandtent. Er was flink wat drukte en op de barbecue werden spareribs klaargemaakt. En die stukjes bot met vlees werden aan de bezoekers uitgedeeld. Zo konden we dan ook nog profiteren van een schaaltje spareribs voor niks. Het happy hour hadden we dan wel net gemist (dat toch meestal niet geldt voor softdrinks), maar dit was een plezierige verrassing.
Jeannette en Theo hebben mij de laatste dag van mijn vakantie ook weer opgehaald bij het resort en naar de luchthaven gebracht. Een fantastisch week met lekker niks doen, geen onregelmatigheid en ook niet zo veel Papiamento. En dan is het na zo’n week toch ook wel weer plezierig thuiskomen.

Voor de eerste keer ben ik met de Kerstdagen en Oud op Nieuw in het buitenland. En dat voelt eigenlijk toch wel vreemd. Temeer omdat het hier overdag nog steeds 30 graden is en in de avond en nacht een paar graden lager. Kans op sneeuw is er al helemaal niet. Ik moest alle feestdagen werken en daardoor zijn ze ook een beetje aan mij voorbij gegaan. Beide Kerstdagen wensten we elkaar ‘Bon Pasku’ en ook het publiek deed dat weer naar ons. Trouwens de woorden kan ik met Paas ook gebruiken. Het bedrijf had wel geregeld dat alle momenten van eten op een dag, er werd voorzien in een maaltijd. Geen spektakelstukken, maar er was in ieder geval voor gezorgd. De sfeer op het bureau wordt gesymboliseerd door echte kerstbomen en alleen al op de begane grond staan er drie. Ook op de andere twee verdiepingen zijn de bomen aanwezig. Omdat de politie ook valt onder de Rijksdienst voor Caribisch Nederland kregen alle medewerkers een kerstpakket in de vorm van een goed gevulde tas inclusief opdruk van deze dienst. Ook nog een enveloppe met daarin 2 waardebonnen om te besteden bij enkele bedrijven op Bonaire. Een mooi extraatje, waar ik trouwens wel zelf om moest vragen. Het stond wel klaar, maar men was vergeten iedereen daarvan op de hoogte te brengen.
Op de 1e Kerstdag heb ik mezelf getrakteerd op een diner. Bij het reserveren nog even navraag gedaan naar de dresscode; ‘wat je zelf prettig vindt’. Dus het ik gekozen voor een nette korte broek met polo en gewone schoenen, Teva’s vond ik net niet passen bij zo’n happening. Trouwens ik was niet de enige in korte broek. Ik heb die avond genoten van een overheerlijk 4-gangendiner, waarbij ik er zelf nog een extra gangetje aan heb toegevoegd met een kop koffie aan het eind. Zaten we eerst nog buiten te dineren, een flinke regenbui barste net los tussen de 1e gang en de 2e gang. Dus de tafeltjes werden opgepakt en naar het overdekte deel gesleept. Het was even chaos, maar het had ook wel weer wat. Voor de bediening was het nog het lastigste omdat de tafelindeling ook flink door elkaar was geschut.
En de Kerst is net voorbij en muziek die bij die tijd hoort heeft plaatsgemaakt voor knallen van vuurwerk. Niet van die lichte knallen, maar knallen die horen bij zwaar vuurwerk. De verkoop van dat foute vuurwerk vindt simpelweg uit een container plaats. Soms midden in een woonwijk, maar meestal op een stuk open terrein. Tussen de knallen door en als er mogelijkheid is, dan is het fijn luisteren naar de top 2000. De nummer 1 niet om middernacht, maar hier om 19.00 uur.

De ploeg die Oud op Nieuw moest werken bestond uit het vorstelijke aantal van 4 personen; Alex (wachtcommandant), Laurienne, Guido en ik. We hadden afgesproken een half uurtje eerder te beginnen zodat de avonddienst toch thuis de wisseling van het jaar kon vieren. Dus om 23.30 uur waren we paraat en verrassend was dat er zelfs voor een versnapering was gezorgd. Een oliebol, een krentenbol, een appelflap en een fles alcoholvrije champagne. Om middernacht, toen jullie waarschijnlijk al op één oor lagen, hebben we elkaar het beste gewenst (Bon Año) en hebben we getoost op het nieuwe jaar. Nog even buiten op de stoep van het bureau geluisterd naar een oorverdovend lawaai van heel veel zwaar vuurwerk en tussendoor ook nog wat siervuurwerk waargenomen.
Voor de eerste melding hoefden we niet ver te gaan. Voor het bureau waren twee auto frontaal met elkaar in botsing gekomen, dus daar zijn we maar lopend naartoe gegaan. Al snel bleek dat één van de bestuurders geen rijbewijs had en ook geen verzekering voor zijn auto had afgesloten. Buiten het feit dat zijn auto wel total loss zal zijn kreeg hij ook nog twee bekeuringen. Hier is dat het invullen van een formulier in 3-voud en beide feiten met het bedrag erbij op dat formulier verwerken. Bij niet betalen van de boete is het formulier gelijk de uitnodiging om te verschijnen voor de rechter. Het is eigenlijk het oude oproepingen-systeem.
Verder bleef het betrekkelijk rustig, ook bij de diverse feesten die werden georganiseerd waaronder één bij CoCo Beach met 700 feestgangers. Dat was maar gelukkig ook met zo’n minimale bezetting. En er is ook echt geen enkele back-up.
Later die nacht was er nog een ernstige aanrijding waarbij de bestuurder alle geluk van de wereld had. Een omstander heeft hem weer wat leven ingeblazen en wij hebben moeten zorgen dat de medewerkers van de ambulancedienst hun werk konden doen. Het publiek en dan ook nog dronken vond het nodig bijna met een glas wijn de ambulance in te stappen en zich ernstig te bemoeien met de eerste hulp. Met veel takt en wat hulp van vrienden konden deze gasten worden weggehouden van de hulpverleners. De brandweer kwam ook ter plaatse omdat er sprake zou zijn van een beknelling. Dat had zomaar gekund omdat de plaats waar de bestuurder zit ongeveer met de helft was verminderd.
En tussendoor wat kleine meldingen. In ieder geval een nachtdienst met wat reuring.

In de loop van de middag van de 1e januari heb ik spontaan besloten 2018 een keer de Nieuwjaarsduik te doen. Dus ben ik naar het strandje van Te Amo Beach gereden en daar eerst maar een bezoeker gevraagd om mij bij deze heldhaftige duik te assisteren bij het maken van enkele foto’s. Kennelijk was mijn verzoek ook door een ander gehoord. Die kwam met zo’n oranje muts met het Unox-logo aanzetten en dat maakte de traditie wel heel erg compleet.
Dus voorzichtig te water en ik mag wel opmerken dat het eigenlijk best wel meeviel. Ik snap niet dat er in Nederland zoveel mensen dat niet even doen... Of was het toch het voordeel van de tropische omstandigheden hier in de Cariben?

Toch nog iets meer over het werk, hoewel van de laatste weken in 2017. Een melding in de nacht dat er bij de zoutvlakte twee mannen zich verdacht ophielden. Men vermoedde illegalen uit Venezuela of lui die vanaf het water met drugs aan land kwamen.
Nou moeten jullie weten dat op dat zuidelijk deel van het eiland er geen straatverlichting is en ook nog eens wat onherbergzaam. Een plek waar je ’s nachts niet moet zijn. De onbekende mannen hadden een auto aangehouden en om een lift gevraagd, maar toen de melder een lang wapen zag was hij snel doorgereden. Dus wij zijn met de 2 patrouilles op onderzoek uitgegaan. In de buurt hebben we een man gecontroleerd die daar aan het vissen was. Ogenschijnlijk klopte dat ook wel.
Contact met de Kustwacht leverde ook geen informatie op dat daar een bootje was gesignaleerd.
Kort daarop kregen we weer een melding en toen we eerst een auto ons tegemoet zagen rijden en daarna alleen achterlichten die snel op ons uitliepen werd het al spannender. Uiteindelijk bij de vuurtoren troffen wij een stilstaande auto met daarin twee personen. Eén daarvan hadden we al eerder gecontroleerd. De ander was ook een visserman en in de auto lagen fuiken en in de laadbak nog twee lange stokken met daaraan een 4-tandige vork. Het signalement kwam redelijk overeen met hetgeen de melder had verteld en wellicht dat de stokken als lang wapen werden gezien.
Mijn maat kende de mannen van gezicht en waren ingeburgerde inwoners van Bonaire. De volgende dag bleek toch dat er kennelijk vier illegalen aan land waren gekomen en dat er wel wat meer aan de hand is geweest. Hoe en wat is niet bekend omdat de recherche niet alle informatie kan/mag delen.

Op 1e kerstdag, naar aanleiding van een bedreiging met een vuurwapen, heb ik geassisteerd bij een huiszoeking bij de verdachte. Het vuurwapen werd niet aangetroffen, maar wel een flinke handelsvoorraad marihuana. Een mooie ‘bijvangst’.
De laatste paar dagen van het jaar lijken de huiselijke problemen wat de kop op te steken. Er werd flink geslagen en daarin werd als het even kon bemiddeld.
Uiteraard ook meldingen van overlast van vuurwerk (hoe kan het ook anders) en muziekoverlast. Dat er niet meer wordt geklaagd verbaast mij wel eens, want alles moet hier hard-hard.

Tot slot kan ik nog melden dat ik vandaag verhuisd ben naar Den Haag. Het prachtige uitzicht vanaf mij balkon bij Ocean Breeze heb ik ingeleverd voor zicht op een zwembadje dat onderdeel is van het Aquarius Residence aan de Kaya Den Haag in de wijk Hato. Ik had deze accommodatie al eerder bekeken omdat ik vanaf 1 januari 2018 moest verkassen. Op het laatste moment kwam er ook een bungalow vrij bij Waterlands Village en omdat ik daar al eerder met plezier had verbleven had dat mijn voorkeur. Helaas twee dagen voor mijn verhuizing bleek de notaris ziek te zijn waardoor de verkoop aan een nieuwe eigenaar niet kon doorgaan en de oude eigenaar nog even zijn huisje aan een ander had verhuurd in de periode dat ik daarin zou gaan verblijven
En het liep toch anders, want op 2 januari was het bedrijf gesloten die moest zorgen dat er elektra en water in het appartement was. Dus al mijn spullen daar achtergelaten en voor één nachtje in een bungalow op Waterlands Villlage. Had ik zoiets al niet eens eerder meegemaakt?!
Tot 1 februari blijf ik in het tweekamer appartement in Hato en dan verhuis ik hopelijk voor de laatste keer naar een tweekamerappartement bij Waterlands Village.

Oh ja, ik wil alle lezers van dit verhaal en de eerder gepubliceerde verhalen een heel gelukkig 2018 wensen met gezondheid, liefde etcetera.

Doeg!