Koningsdag & Dia di Rincon

27 april, de verjaardag van de Koning en in het Koninkrijk der Nederlanden een officiële vrije dag. Koningsdag werd hier niet enthousiast gevierd. Het vlagvertoon deed nog het meeste denken dat er een verjaardag was van een lid van het koningshuis. Bij de diverse overheidsinstellingen hing de Nederlandse vlag met oranjewimpel in top, geflankeerd door de vlag van Bonaire. Op een paar plaatsen was er een buurtfeest en op het Wilhelminaplein werd er een rommelmarkt gehouden. En als er dan nog wat oranjes zichtbaar was, behoorde dat toe aan de Europese Nederlander. Een bescheiden feestje zal ik maar zeggen.

Meer feest was er 3 dagen later. In Rincon wordt elk jaar op de voormalige ‘Koninginnedag’ het belangrijkste cultuurfeest Dia di Rincon gehouden. Dit jaar was het de 30e keer dat de dag van de oogst werd gehouden. De voorbereidingen waren al een paar dagen in volle gang met het versieren van de straten, het opstellen van eettentjes en het afbouwen van de wagens voor de optocht. En al weken werd er in de krant geschreven dat Dia di Rincon toch echt een officiële vrije dag moest gaan worden. Voor 5 jaar geleden was dat natuurlijk zo, maar de Koning besloot zijn feestje voortaan op zijn eigen verjaardag te gaan houden. Ook Nederland deed niet goed zijn best om die officiële vrije dag voor Rincon en Bonaire goed te regelen. Het inleveren van een vrije dag van bijvoorbeeld het carnaval gaf weer problemen bij de organisaties die het carnaval regelen en zo lijkt er geen beweging in te komen. Om ‘Rincon dag’ te verplaatsen naar de officiële vrije dag 27 april wil men ook weer niet.
Maar goed, terug naar het feest om de sfeer te proeven van de typische kunuku levensstijl. Kunuku staat dan voor het plattelandse in het oudste dorp van Bonaire. In de ochtend was er al een optocht door het dorp met vooral jeugd. Die heb ik voorbij laten gaan, maar om 13.00 uur was ik er. De doorgaans vlotte rit van een 20 minuten duurde deze keer behoorlijk langer, er was file! Aan de rand van het dorp kon ik mijn auto parkeren omdat het gehele centrum met hekwerken was afgezet. Langs de doorgaande route in het afgezette deel was het een drukte van belang. Om de paar meter was er wel weer een stalletje waar je drinken of eten kon kopen. Muziek klonk er volop en op sommige plaatsen was er zelfs een tribune opgebouwd.
Er was nog tijd om een mooi plekje te scoren om de parade goed te kunnen zien. De parade bestond uit grote groepen ouderen met kinderen in de traditionele kledij van vroeger, een soort klederdracht. Voorafgegaan door een grote truck met oplegger met daarop de band volgden de verschillende groepen. Het leek wel wat op de carnavalsoptocht, echter nog grootser en fleuriger. Aan het einde van de middag was er weer zo’n optocht. Gelukkig kon ik tussendoor op het postbureau wat uitrusten van het geslenter en eigenlijk meer genieten van de koelte van de airco. Dit in afwachting van de finale parade vroeg in de avond. Bij deze parade was het dat bijna iedereen al dansend, zingend, springend, in traditionele kledij of gewoon in je eigen kloffie achter de muziek aan ging. Vier rondjes door het dorp en dan ruim 2 ½ uur verder. Een ware happening, maar na het eerste rondje (langs de kant) ben ik op huis aangegaan. Het volksfeest duurde nog tot diep in de nacht en is eigenlijk zonder incidenten verlopen.

Op vrijdag 4 mei was ik ook 2 minuten stil (x2). De dodenherdenking werd gehouden bij het herdenkingsmonument aan haven van Kralendijk. Door een afvaardiging van de Koninklijke Marechaussee, de Kustwacht en Politie Caribisch Nederland was een erewacht gevormd en bij de vlaggen van Nederland en Bonaire stonden Politie en Marechaussee opgesteld. Om 09.15 uur begon de ceremonie met een kranslegging door de gezaghebber bij het monument met de plaquette met daarop 128 namen van mensen die in de Tweede Wereldoorlog zijn gesneuveld, waaronder 34 Bonairianen. Na de 2 minuten stilte volgde het Wilhelmus en het Tera di Solo. Hierna werden namens zes verschillende organisaties kransen gelegd, volgden nog enkele toespraken en werd een gedicht voorgelezen door leerlingen van een basisschool. Na afloop van de ceremonie was er een soort bonensoep en frisdrank op het Wilhelminaplein.
Omdat 20.00 uur Nederlandse tijd, hier is het dan 14.00 uur en op het heetst van de dag (gevoelstemperatuur 34 graden), worden de doden hier al zo vroeg herdacht. Daarna ben ik voor de buis gaan zitten en heb de dodenherdenking in Nederland gevolgd en weer was ik stil.
Omdat Bonaire tijdens de 2e Wereldoorlog niet bezet is geweest wordt er hier niet aan Bevrijdingsdag gedaan. Dus voor dat deel heb ik meegelift op de beelden die via de buis zichtbaar waren.

En zoals beloofd het moois van Bonaire. Toen op 15 september 2017 de landing van het vliegtuig werd ingezet was het eerste bijzondere dat zichtbaar was van Bonaire de helblauwe zee rond het vaste land en de bergen van zout in de buurt van de luchthaven. Van bovenaf een fantastisch gezicht, maar ook vanaf de grond was dat deel ook zeer de moeite waard om te bezoeken. De zoutpannen met op sommige delen werkelijk roze- en groenkleurig water en het kristal witte zout. Aan de andere kant van de weg de oceaan. De kustlijn was voor een deel slecht toegankelijk vanwege een orkaan die jaren terug daar behoorlijk had huisgehouden. Het zandstrand was weggeslagen en nu liggen er hopen afgebroken koraal. Op die plek nog helderwit en dat geeft weer een mooi contrast met de lichtblauwe kleur van het water. Naarmate je verder naar het zuiden rijdt stapelt het afgebroken koraal op, maar dan meer in een grauwe tint.
In de buurt van de zoutopslag staan ook de slavenhutten, kleine huisjes waarin de slaven toentertijd overnachtten. Lopend vanuit Rincon om hier te gaan (slaven)arbeiden. Een deel van de huisjes is witgeschilderd, maar verderop in de kleur bruingeel. De kustlijn volgend staan er nog wat monumentjes, een radarmast en een vuurtoren. De zee is hier veelal onstuimig, wel heel aantrekkelijke golven maar niet veilig om te gaan zwemmen met het koraalrif.
Wel een mooie plek om te gaan zwemmen is het zandstrand bij Sorobon en daar is het ook heel ondiep. De plek om te windsurfen en pootje te baden. Het is een soort natuurlijke baai en aan één kant is het natuurgebied met de mangrove. In dit gebied leven veel flamingo’s en is het ook mogelijk een kanotocht te maken. Ik ben nog niet toegekomen aan zo’n kanotocht, maar ga het zeker een keer doen.

Tot slot toch nog wat over het werk, met mijn bezigheden daarin, van de afgelopen drie weken. Het was bedrijvig met onder andere een inbraak bij een opvanghuis voor verslaafden; een vernieling van een auto en huisraad. Er was niks meer heel gelaten van de auto en inboedel. De verdachte meldde zich aan het bureau na ons bezoek aan zijn huis en toen bleek hij ook nog eens geen geldige verblijfstitel te hebben.
Bij een kantoorpand in aanbouw werden verschillende airco’s weggenomen die klaar stonden om gemonteerd te worden.
De arbeidsinspectie (hier heet dat gewoon zo) werd geassisteerd bij een controle van een bouwplaats. Omdat er niet veilig werd gewerkt werd de bouw stilgelegd.
Er vonden twee zware verkeersongevallen met gewonden plaats en een man kon worden aangehouden vanwege bedreigingen en mishandeling bij een groot feest.
Een dronken stenengooier werd uiteindelijk aangehouden toen hij dreigde met stenen naar ons te gooien. Toen hij de stenen had weggelegd kwam hij met een bezem dreigend op ons af. Hij werd overmeesterd en heeft zijn zonden kunnen overdenken in de gevangenis.
Een zoon stond met een vuurwapen tegenover zijn moeder en uiteindelijk is er geen vuurwapen meer gevonden. Een paar dagen later tijdens de nachtdienst werd er een schot gehoord bij een snack. Er is niets aangetroffen, maar het was wel heel toevallig op de hoek van de eerdere melding van hiervoor. En was er nog een assistentie bij de inbeslagname van een auto precies voor een kroeg. Een collega in vrije tijd had een overtreding geconstateerd en of wij even wilden assisteren.

En inmiddels is het witte overhemd met de nette broek ingeruild voor het operationele uniform. Dus wat minder ‘besmettelijke’ kleding om te dragen. Met advertenties in de krant en spotjes op de radio kon het publiek kennis nemen van deze verandering in outfit van de diender op straat.
Verder is er door een docent van de politieacademie een dag besteed aan het rijden met een politieauto. Tenminste meer het manoeuvreren met zo’n voertuig. Op een onverhard deel naast de nieuwe gevangenis konden we ons verder bekwamen in het slalom rijden, inparkeren, achtjes rijden, achteruitrijden. Het was goed dat het pionnen waren…
Ook hebben we inhaaltechnieken geoefend en kunnen ervaren dat afstand houden erg belangrijk is. Niet dat er gebotst is, maar dat hebben we nagebootst door met 1 auto rechts te blijven rijden met een gangetje van 90 km/u en dan de ander laten inhalen (op het linker gedeelte van de weg) en dan, het ingehaalde voertuig, plotseling vol te laten remmen. Ik mocht telkens vol in de remmen en het lukte niet altijd om zonder blokkerende wielen tot stilstand te komen. Dus of de verhuurder van de auto deze oefening heeft kunnen waarderen?

Doeg!